1. Leeg

    Eindelijk Vakantie. Met grote V.

    Eindelijk tijd om precies datgene te doen dat opvallend dicht in de buurt komt van het grote niets.

    Eindelijk leegte.

    Vakantie letterlijk genomen, kortom.

    Uitslapen. Rondsloffen. Middagdutje. Koers kijken.

    Alleen… de wereld wil even niet mee.

    De beelden uit het beloofde land vullen een mens zijn gemoed.

    De leegte is akeliger dan ooit.

    Walging. Weerzin. Woede. Alle met grote W.

     

  2. Taaltsjeef

    "Wie fouten maakt tegen de dt-regel, doet te weinig moeite om na te denken." 

    Daar kon ik me nu eens volledig in vinden. Tenslotte is er zelfs niets eenvoudiger dan de dt-regel toepassen. Smurfen… weet je wel?

    Bijval voor bovenstaande mening is er in overvloed. “Dat soort fouten getuigt van mentale luiheid.” Van slordigheid. Gebrek aan respect. Je-m’en-foutisme. “De jeugd van tegenwoordig”, zeg maar.

    Tegelijk tikte een vervelend kereltje dat zo nu en dan uit de krochten van mijn onderbewustzijn komt gekropen me op de schouder: “Is je navel zo groot geworden dat je er niet meer naast kunt kijken, mijnheer de docent?”

    —-

    Panta rhei. Dat wisten sommigen een paar duizend jaar geleden al. Alleen vergeten de meesten onder ons dat maar al te graag. Let wel: niets menselijks is mij vreemd. De zekerheid van wat we kennen is als een warm dekentje voor de tv op een koude winteravond. Natuurlijk moeten we die momenten koesteren. Maar ooit zullen we toch weer uit onze zetel moeten komen. En misschien wel sneller dan we ons kunnen voorstellen.

    Onze maatschappij staat vandaag nog maar aan het begin van technologische revoluties die we met onze geest nauwelijks kunnen vatten. Ik ben dan ook helemaal niet zo zeker dat Ann De Craemer (wier stukjes ik altijd met veel genoegen en meestal met instemmend geknik lees) het in haar recente column bij het rechte eind heeft: “Voilà, ik heb gezegd - met een d, nu en tot in de eeuwigheid.”

    Die eeuwigheid duurt immers nog een tijdje. Wie weet in welke wereld onze kinderen, kleinkinderen, achterkleinkinderen gaan leven. Voor hetzelfde geld spreekt geen kat nog Nederlands.

    Tot het zover is, wil ik niettemin mee proberen onze geschreven taal hoog te houden. Te merken aan de vele reacties die haar initiële column heeft teweeggebracht, ben ik trouwens niet alleen. Maar dan doe ik dat wel zo graag met begrip voor haar gebruikers. En met één oog op de boeiende veranderingen die ze meemaakt.

    —-

    Of ik nu niet koud en warm tegelijk blaas? Dat zou best wel eens kunnen. Wie had dat kunnen denken: er schuilt blijkbaar een taaltsjeef in mij.

     

  3. Over liefde en eigenbelang

    Voor alle duidelijkheid: geen euro. Geen cent. Niets. Nada. Rien.

    Dat wil ik toch even duidelijk maken vooraleer ik u verder laat lezen. De onderstaande post levert mij geen enkel financieel voordeel op. Hij is geschreven zonder commerciële bijbedoelingen. Hoogstens uit persoonlijk belang. En vooral… uit liefde. Prille liefde, toegegeven. Maar ze is oprecht en ze komt van diep vanbinnen.

    "Liefde waarvoor, dan wel?" Ik hoor het u zo denken. Voor Bahamontes. Neen, niet de Spaanse wielrenner, gevleugeld klimmer en Tourwinnaar van 1959. Uiteraard is mijn bewondering voor de adelaar van Toledo groot. Maar ik heb het nu even over het blad. Het tijdschrift. Bahamontes, dus.

    image

    "En waarom moet die liefde nu per se en plein public worden betoond?” Alweer een begrijpelijke opmerking. 

    Kijk: de Vlaamse tijdschriftenmarkt heeft het moeilijk. Dat is al lang geen geheim meer. We lezen met zijn allen minder magazines. De schuld van het internet, zeggen ze. Zelf ben ik er altijd rotsvast van overtuigd gebleven dat er ruimte zou zijn voor kwaliteit. Ook op papier. Ook in een krimpende tijdschriftenmarkt. Tegelijk moet ik toegeven dat die rots de laatste tijd wat aan erosie onderhevig is.

    Maar ik weiger te geloven dat er vandaag geen plaats meer zou zijn voor bladen die de kant van de weg opzoeken. Die koppig hun eigen ding doen. Die simpelweg méér brengen. Wars van de quick quotes en de pittige primeurs. Oneliners vervangend door paginabreed leesvoer. Voor bladen die geestverruimende lectuur bieden, verpakt in stilistisch straffe teksten, geïllustreerd met foto’s waar je blijft naar kijken.

    Zo’n blad is Bahamontes. Ja, het gaat over de koers. Maar dan wel over het kloppend hart ervan. Over heroïek en tragiek. Over grote daden en kleine kantjes. Over ongenaakbare helden en mensen van vlees en bloed.

    Ook al denkt u bij de naam Armstrong nog altijd vooral aan de eerste man op de maan. Ook al dacht u misschien dat ‘de zwarte van Brakel' een schapenras was. Ook al houdt u het voor- en het achterwiel van een fiets nauwelijks uit elkaar.

    Morgen ligt het vijfde nummer in een krantenwinkel in uw buurt. Ga het halen. Of neem een abonnement

    Word ook Bahamontista. 

    Zorg mee voor een groeiend peloton lezers. Dat maakt het blad eens zo aantrekkelijk voor adverteerders. Die zijn op hun beurt de beste verzekering voor het voortbestaan ervan.

    Doe het omdat u ook vindt dat kwaliteit een plaats verdient in deze wereld. Doe het omdat u zot bent van de koers. Of omdat u wel eens wil weten waarom anderen dat zijn. Doe het omdat de makers achter Bahamontes sympathieke kerels zijn.

    Doe het omdat ik ook nummer zes, zeven, acht… nog graag zou kunnen verslinden.

     

  4. Verder dan Facebook lang is

    image

    Al jaren mag je het om het even welke sportsponsor vragen, het antwoord zal ongetwijfeld iedere keer ‘Tuurlijk!’ zijn.

    Zetten jullie ook in op Facebook?

    Het is stilaan een overbodige vraag. Vreemd genoeg dreigt het dat helemaal te worden als de voorspelling dat het einde van Facebook in zicht komt, waarheid wordt.

    Maar laten we daar nog even niet op vooruit lopen. Er zijn immers nog tal van andere platformen - en wie weet welke er in de toekomst nog het licht zullen zien - die de rol van Facebook kunnen overnemen. Sociale media blijven daarom vandaag en vast ook morgen nog terecht hoog scoren als activatietools voor sponsors. Ze maken het perfect mogelijk om de sponsoring en de daaraan gekoppelde content wijd te verspreiden, om met het publiek in contact te treden, ermee de conversatie aan te gaan of het zelfs te laten participeren.

    Het kan geen verbazing wekken dat sociale media ook de voorbije jaren populaire vehikels waren om de sponsoring van ‘leverage’ te voorzien. In de VS stegen ze zelfs van de vierde in 2012 naar de tweede plaats in 2013. Dat leert althans de IEG/Performance Research Sponsorship Decision-Makers Survey.

    Een van de voornaamste redenen ligt al een tijdje voor de hand: met sociale media kunnen sponsors het publiek ook bereiken buiten de gesponsorde activiteit om. Of zoals Sharon Byers (SVP Sports and Entertainment Marketing Partnerships at The Coca-Cola Company) het een tijd geleden stelde: “Iedereen woont graag een (sport)evenement bij, maar soms zit het leven nu eenmaal in de weg. Wanneer dat gebeurt, brengt Coca-Cola de ervaring tot bij hen.”

    Daarmee verwijst ze onder andere naar de Coca-Cola 600 NASCAR Sprint Cup Series wedstrijd. De drankengigant zet er Facebook, Twitter en andere online kanalen in om consumenten voor, tijdens en na de race te bereiken. Ze krijgen real-time updates vanop het circuit en kunnen zo de race meebeleven.

    Alleen… knelt niet daar het schoentje? Uiteraard zijn ‘schermen’ een perfecte manier om een wedstrijd of evenement te volgen. Maar ‘meebeleven’?

    Laten we eerlijk zijn. Je proeft niet de sfeer, je ervaart niet de kracht die uitgaat van een live publiek. Je hoort of ziet niet wat iemand ter plekke hoort of ziet. Je ruikt je woonkamer in plaats van de mengeling van geuren op straat, in of rond de zaal of het stadion, langs het circuit. Je hebt er niet de kans om op de foto te gaan met je held. Je bent met andere woorden niet fysiek betrokken. Achteraf zal de herinnering daarom ook keer op keer veel minder levendig zijn.

    Als je ervan uitgaat dat…

    • mensen zullen blijven opteren voor de belevenis op de eerste rij (en dat merk je aan het steeds talrijker wordende publiek bij tal van evenementen);
    • de versnippering van de (sociale) media - in een mogelijk post-Facebooktijdperk - alleen maar groter wordt;
    • de juiste mensen op het juiste tijdstip met de juiste, relevante content bereiken daardoor alleen maar moeilijker wordt;

    … dan ben ik er persoonlijk van overtuigd dat de sponsors…

    • die niét alleen inzetten op ‘meebeleven’ vanop een afstand;
    • die dus verder kijken dan hun online platform (en zeker hun Facebookpagina) lang is;
    • en erin slagen de echte belevenis van het evenement of de wedstrijd mogelijk of zelfs rijker te maken dan ze al is;

    …de winnaars worden in de strijd om de aandacht en de sympathie van de consument.

    'Maar dat betekent dus dat ook onze activatiebudgetten groter zullen moeten worden?' De vraag stellen is ze in dit geval ook beantwoorden, lijkt me.

     

  5. Wind

    Meningmoe.

    Officieel bestaat het niet. Toch ben ik het wel vaker. Zeker op zondag.  

    Ze worden ook zo graag luidkeels wereldkundig gemaakt, die meningen.

    's Morgens bij de bakker. Midden op straat. Bij de krantenboer.

    Kom je thuis met je krant, dan zijn ze er wéér. Pagina’s vol. Meningen en meninkjes. Van Jan met de pet en Etienne met de das.

    Wind. Scheten in een fles.

    "Wat denk jij daar nu van?"

    Niets. Eigenlijk. Kan dat? Mag dat? 

    Gelukkig is het herfst. Dan waait het al eens wat harder dan anders. Niets beter dan echte wind om de spreekwoordelijke soort te verjagen.

    Vind ik, tenminste.

    Oei.

    Dat lijkt verdacht veel op een mening. Toch nog maar even een frisse neus halen.

     

  6. Scherven

    Het zat eraan te komen. Het was ook niet de eerste keer. Met nummer drie weet je dat die dag zich vroeg of laat aandient. Toch is de nasmaak bitter. Wie ziet zijn eigen kind nu graag traantjes plengen?

    Daar lag ze, de illusie. In scherven op de grond. En het was niet eens 8 uur in de ochtend.

    Aan vergoeilijkingen en rationaliseringen anders geen gebrek. “Later zal ze ook nog ontgoochelingen te verwerken krijgen.” “Je kunt dat kind toch geen blaasjes blijven wijsmaken?” “Straks wordt ze er nog om gepest op school.” …

    Ergens zou je ze het liefst houden zoals ze zijn. Lief en klein. Alles gelovend wat je hen vertelt. Maar kinderen worden groter. Dat is een universele wet. Zelfs de ontdekking van het godsdeeltje verandert daar voorlopig geen zier aan.

    Dus staan er van tijd tot tijd traantjes op het programma. Groeipijnen. Onvervulde wensen. Gekelderde illusies.

    De tijd terugdraaien kan niet. De Sint is voor de laatste keer doodgegaan.

     

  7. Writer’s block

    Oké. Let’s do this!

    Neen, dat is het niet.

    Wacht… Euh. Neen.

    Ja, ja, ja. Dat is het. 

    Hoe zou ik dat nu…

    Misschien, als ik…

    Of neen. Ja, dát is het!

    Anderzijds zou het ook wel beter zijn als ik…

    Neen. Toch niet.

    Neen. Neen! NEEN!

    Miljaarde. Godverdomme!

    sqlkfjn vfg jioevnjqd ùoivjsdfkj ngfjv,kfd n,vsd nvkl,;sfkjgnsq lkgf

    Nah.

     
  8. No Copy revisited #5

    Not too many posts around here lately? I know. Laziness is an art. Not to be confused with the cross-Atlantic version of the phenomenon, as illustrated above.

    Besides, it’s not about doing nothing, you know. It’s about the freedom of doing anything…

     
  9. Geen beter beeldhouwer dan vadertje tijd. 

    (Koppen uit het peloton. Hilaire Van der Schueren)

     

  10. Grenzen

    Volgt u de Amgen Tour of California? Dan is het u ook vast al opgevallen: het is niet de Tour of California. Zoals je de Giro d’Italia hebt. Of de Tour de France. Het is de Amgen Tour of California. Overal. Ook op Facebook. Op Twitter. En vast ook op tv en in de krant.

    Een rit in de Ronde van Californië is trouwens ook niet zomaar een etappe. Neen, het is bijvoorbeeld de Palmdale to Santa Clarita stage presented by Crunchies Food co. Of de Murietta to Greater Palm Springs stage presented by Visit California. Een renner staat niet aan de leiding van het algemeen klassement, maar van het Amgen GC. En het podium? Inderdaad: dat is niet zomaar het podium. Het is de Michelob Ultra Awards stage.

    Ijkpunten

    Nu, in het land van 67 channels and nothing on kijkt de doorsnee sportliefhebber wellicht al lang niet meer op van een sponsorship hier of een endorsement daar. En laten we wel wezen: sinds de tijd dat Alcyon en andere illustere Franse fietsmerken hun naam aan een ploeg verbonden, is wielrennen de sport bij uitstek waar sponsors zó fel op de voorgrond treden. Of weet u welke ploeg anders 1t4i zou moeten heten? STL Pro Cycling? Esperanza? Slipstream? *

    Dat wielerploegen genoemd worden naar hun sponsors is trouwens helemaal niet erg. Integendeel: voor de bedrijven in kwestie biedt wielersponsoring een quasi-zekerheid van goeie return. En wie wordt niet week bij het horen van ploegnamen als Faema, Molteni, Flandria, Ijsboerke, Bic, Peugeot of Panasonic? Ploegnamen zijn vaak ijkpunten in de geschiedenis van de koers.

    Soelaas

    Tegelijk hoor je steeds vaker dat het huidige businessmodel van het professionele wielrennen niet langer houdbaar is. Ik vermoed dat zij die dit verkondigen veel beter dan ik zullen weten waar ze het over hebben. Als een steeds verder gaande commercialisering soelaas kan bieden, dan zal ik mij daar zelfs bij neerleggen. Al is het maar omdat ik graag wil blijven genieten van de heroïsche gevechten die ook vandaag nog op de fiets worden geleverd tegen een achtergrond van vaak spectaculaire landschappen.

    Dus: een reclamepaneel hier, logo’s daar, een vip-pakket ginder… Go for it! Creatieve ideeën om sponsors in de kijker te doen lopen? Heerlijk!

    Maar laten we het tegelijk niet ál te gek maken? Tijdens de Ronde van België… excuseer, de Baloise Belgium Tour hoef ik echt niet de winnaar van de Ter Beke Salami etappe van Middelkerke naar Oudenaarde op het Meli Choco podium de Alpro trofee voor de strijdlust zien ontvangen. 

    Een mens heeft zo zijn grenzen. Of ben ik gewoon ouderwets?

     

    * Als u nu dolenthousiast ‘Ja, toch wel!’ roept, dan bent u wellicht niet de doorsnee wielerfan…